ای مسافر غریب در دیار خویشتن

با توآشنا شدم، با تو در همین مسیر

دست خسته مرا مثل کودکی بگیر

با خودت مرا ببر، خسته ام از این کویر!

هنوز تو بهت اين خبرم!

مي گن مرگ ادمهاي بزرگ، ‌بلا و مصيبت الهيه،‌ خدا به همه ما براي اين مصيبت صبر عطا كنه. اگه انتظار مرگ نبود، ‌دنيا بدون آدمهايي مثل قيصر چقدر غير قابل تحمل مي شد!

اين شعر رو دكتر تركي،‌ چند روز پيش به اميد سلامتي قيصر سرودند، ‌بخونيد و ...

در برگریز درد لگدکوب می شوی
سروی، ولی تکیده تر از چوب می شوی

با گیسوان سربی و آن چهره صبور
داری شبیه حضرت ایوب می شوی

قیصر نبود آن که برآمد به جلجتا
تو کیستی که یکسره مصلوب می شوی؟!

لبخند بر لبان تو پرپر نمی شود
از موج درد، گرچه  پر آشوب می شوی

قانون عشق سوختن است و به قدر درد
محبوب آستانه محبوب می شوی

مانند آفتاب دلم سخت روشن است
من خواب دیده ام... به خدا خوب می شوی!

خوابتون درست تعبیر شد دکتر ترکی، حال او خوب شد و ما همه برای حال بد خودمون گریه می کنیم!

بعد از چند باری که دیده بودمش، خیلی آرزوی دوباره دیدنش رو داشتم. ولی هر بار امروز و فردا می کردم، حس می کردم که نمی توانم با او روبرو بشم، هنوز ظرفیتش رو ندارم، ظرفیت دیدار مجدد این روح بزرگ را، او که کوه درد بود و درد نام دیگرش. به خودم امید می دادم با ما خواهد ماند، که خدا که او را بعد از آن تصادف وحشتناک به ما برگرداند، حتما می داند هنوز به او چقدر احتیاج داریم... ولی بار بر بست و به گردش نرسیدیم و ... رفت و تازه یادم آمد که مجموعه های شعرش رو تو کتابخانه دارم؛ رفت و یادم آمد که تازه داشتم از او هنگام تنفس صبح، روبروی آینه های ناگهان، وقتی که گلها همه در انتظار طلوع خورشید  آفتابگردان شده بودند، دستور زبان عشق را یاد می گرفتم؛ یادم آمد که نجواهای عاشقانه نیلوفرانه ای که مدتها شب و روز ورد زبانم شده بود  از اوست؛ رفت و حسرت یکبار دیگر دیدنش به دلم ماند، رفت و یادم آمد که چقدر دوستش داشتم!

بعد التحریر: دکتر ترکی تذکری دادند که در اصل این شعر را چند سال پیش سرودند و به خود قیصر عزیز نیز نشان داده اند. من به اعتبار سایتی که این شعر را منتشر کرده بود (اشتباه نکنم خبرگزاری مهر) این اشتباه را کردم. دوست داشتید کامنت ایشان را در باره همین غزل در این پست بخوانید 

تصاویر نادیده از قیصر در میدان جنگ